Op 15 september vertrekken 12 wielrenners met hun begeleiders  naar Bayeux. De wielrenners zijn van de Eindhovense wielerverenigingen en TML Dommelstreek. (Dennis van Dijk, Roan van den Biggelaar, Bianca Lust, Koen Strik, Arjan Kuiten, Jan-Willem Kamphof, Pieter de Groof, Geert Schoenmakers, Dani Dekkers, Pieter van Oirschot, Victor van Gorp en Wessel Coppelmans)

In Normandie  brengen ze een bezoek aan de invasiestranden Utah Beach, Pointe du Hoc en Longues-sur-Mer en gaan ze naar musea in Arromanches en Bayeux. We bezoeken batteries de Maisy pas sinds enkele jaren bekend, nog moeilijk toegankelijk maar bijzonder interessant, en gaan ze naar de begraafplaatsen van de gesneuvelde  Amerikanen, Duitsers, Canadezen en Engelse soldaten.

  • Facebook

Verder is er een ontvangst op het stadhuis in Bayeux voor de schooljeugd en de wielrenners, en namen ze deel aan het fakkeldefilé in Bayeux. Daarnaast is er voor de wielrenners ook nog een wielerkoers Frankrijk –Nederland waar de renners werden aangemoedigd door de schooljeugd, de afvaardiging uit Eindhoven en bestuursleden van de beide stichtingen.

Op 17 september om 6.00 uur ‘s morgens verzamelen de wielrenners en hun begeleiders zich bij het herdenkingsmonument in Bayeux. In aanwezigheid van een afvaardiging van het Franse Comité, het bestuur van de stichting en de vertegenwoordigers van de gemeente Eindhoven  wordt de koningsfakkel aan het bevrijdingsvuur aangestoken en achter op de fiets geplaatst. Voor een tocht van 650 km naar Eindhoven in twee dagen.

De eerste dag bij toerbeurt groep van 6 renners, de tweede dag een groep van 12 renners. Vanwege de veiligheid en het veelal ontbreken van ondersteuning door de lokale autoriteiten is het steeds moeilijker om veilig en verantwoord de route te volgen.
Tot 2010 konden we in Frankrijk en België rekenen op politie begeleiding, vanwege bezuinigingen kan dit niet meer, om toch veilig door steden en dorpen te rijden gaan twee ervaren motor begeleiders mee om een vlotte doorstroming mogelijk te maken.

De eerste dag wordt na een rit van 400 km afgesloten in Valanciennes . In de vroege ochtend van de 18 september wordt de route vervolgd. In het Belgische Tienen wordt een tussenstop gehouden, daar worden ze ontvangen door de burgemeester  waarna een korte ceremonie met kranslegging volgt. Vervolgens wordt de route naar Eindhoven vervolgd.

Vanaf de Nederlandse/Belgische grens gaat het via Borkel en Schaft, Valkenswaard en Aalst naar Eindhoven. Vanaf de grens worden wielrenners begeleid door historische voertuigen van Wheels en lopers van het Pleincollege Sint Joris. We zorgen ervoor om precies op tijd aan te komen voor de fakkelceremonie en defile op het stadhuisplein.

Zonder sponsering zouden we de tocht niet meer kunnen maken van VDL krijgen we een bus mee om alles te vervoeren, van Zelst automaten zorgt voor de kleding, eten en drinken onderweg en Heerings  wielerspecialist voor de ploegleidersauto, materiaalbusje en de nodige wielerspullen.

Het verhaal van de eerste wielertocht staat ook in het boek “Remember September” dat in 2014 door Stichting 18 September is uitgegeven naar aanleiding van de 70 jarige herdenking. Tot op de dag van vandaag wordt het bevrijdingsvuur in de dagen voor 18 september opgehaald in Bayeux, na het ontsteken van de vlam in Eindhoven op de 18e, wordt het vuur met hardlopers naar Wageningen gebracht en vandaar naar de Gemeente Amsterdam.

Hier onder kunt u het heroische verhaal van 1946 helemaal lezen:

De aanzet tot de eerste wielertocht vanuit Bayeux is een gesprek dat ergens in de eerste helft van 1946 moet zijn gehouden ten huize van Janus van der Horst, erevoorzitter van wieler-club ‘Het Zuiden’. Deelnemers zijn Van der Horst, voorzitter Piet van de Wouw en ‘twee heren van Philips’: Taco Hoeneveld en Jan Bakker. Snel wordt duidelijk dat het een ‘lumineus idee’ betreft: het ophalen van het bevrijdingsvuur in Bayeux.
Er moet een bus worden geregeld voor het vervoer van de renners. Een lange tocht langs touringcarbedrijven lijkt op een mislukking uit te lopen tot men bij De Kruyff Touringcars aanklopt. Blijft het probleem van de financiering. Er is niet aan geld te komen.
Hoeneveld is erg teleurgesteld en ziet zijn plan in duigen vallen. De mannen van ‘Het Zuiden’ zijn echter niet meer te stoppen. Zij willen gaan, als Philips tenminste de bus wil betalen. Boterhammen nemen ze zelf wel mee. “Wij halen de fakkel in Bayeux!” is de leus.
Inmiddels is ook Sjoerd de Vrij, hoofd van de Philips Persdienst, bij het project betrokken. Die zorgt dat er journalistieke belangstelling ontstaat. Op een zondagmiddag om één uur stapt een gemêleerd gezelschap in de bus van De Kruyf. Het zijn niet alleen wielrenners en bestuursleden, maar ook een handvol journalisten en een fotograaf van het ANP. Het tijdstip van vertrek is een beetje vreemd, maar twee van de deelnemende wielrenners moeten nog een koers in Tilburg rijden. Van de Wouw neemt de gelegenheid te baat om op het parcours de microfoon te grijpen en de toeschouwers te vertellen waar hij en zijn mannen naar toe gaan. Direct worden er eetwaar en lekkernijen aangeboden, waaronder een varkensham.
Om zes uur vertrekt de bus uit Tilburg (gemeente). Er wordt de hele nacht doorgereden. Pas in Rouen wordt de eerste stop gehouden. Het gezelschap verpoost in de bus, op het trottoir of in een portiek. Ergens iets eetbaars of te drinken bestellen kan niet, niemand heeft een franc op zak. Vroeg in de morgen wordt Bayeux bereikt. Daar weet men van niets. Dus geen fanfare, geen ontvangstcomité, geen vlaggen. In zeer korte tijd wordt bij het oorlogsmonument een ceremonie georganiseerd. Er worden oud-strijders opgetrommeld en er wordt een uit Eindhoven meegebrachte krans gelegd. De Vrij houdt een kort dankwoord en de locoburgemeester van Bayeux overhandigt het bevrijdingsvuur aan een Britse officier van een legeronderdeel dat nog in Bayeux aanwezig is. Op zijn beurt geeft de militair het vuur door aan wielrenner Frans van den Broek. Na een verblijf van minder dan anderhalf uur wordt de terugreis aanvaard.
Er is geen sprake van festiviteiten in Bergen en evenmin in Brussel. Er is alleen de bus en enkele renners op de weg, van wie er één de fakkel draagt. Heel de terugreis is het hondenweer. Laat, heel laat komt het gezelschap in Brussel aan. Daar krijgt men wat anders te eten dan oud en inmiddels hard geworden brood. Een verrassing is dat Philips Brussel toch nog een hotel heeft kunnen regelen voor alle deelnemers aan de reis. Dat doet met name de dappere renners, de pioniers van de fakkeltocht erg goed. In de stromende regen wordt de volgende dag, 18 september 1946, de reis naar Eindhoven voortgezet. Aan de grens staan de eerste belangstellenden de Bayeux-gangers op te wachten. Velen sluiten zich aan. Tussen Valkenswaard en Eindhoven groeit de stoet aan tot een lengte van meer dan een kilometer. Tienduizenden staan langs de route.
Op de Markt wachten minister-president dr. L.J.M. Beel en burgemeester Kolfschoten om de fakkel over te nemen en het bevrijdingsvuur aan te steken. De eerste heroïsche tocht Bayeux-Eindhoven is daarmee tot een goed einde gebracht.

  • Facebook
  • Facebook